Ien reist ieder jaar naar afgelegen dorpen in China waar ze de borduurtechnieken van de vrouwen zelf leert door naast ze te zitten en ze na te doen. In de loop der jaren heeft ze een verzameling geborduurde kledingstukken opgebouwd en enkele had ze voor ons meegenomen. We hebben ons er aan vergaapt. Alles is zo mooi geborduurd, zo fijn en perfect, we keken onze ogen uit.
Satijn borduren vereist een grondige voorbereiding. We leerden hoe de zijden draden waarmee gewerkt wordt, geprepareerd worden. De draden krijgen een coating en hangen daarna te drogen. Als je goed kijkt zie je dat in de spons naalden zijn gestoken met daaraan lange gekleurde draden met een wasknijper er aan.
Alles wat we leerden gebeurde op exact dezelfde manier als het in China gaat. Het materiaal hiervoor neemt Ien mee van haar reizen en we kregen allemaal een prachtig pakket met daarin alle benodigdheden.
We leerden bijzondere steken als het Miaoknoopje, net zoiets als het Frans knoopje maar veel kleiner, sierlijker en moeilijker te maken. Maar ook 'het ruspje' leerden we, een steek die je a.h.w. opzet om je naald en daarna omklapt.
Op de foto het resultaat van mijn eerste schreden op het Satijn borduren pad. Ik denk dat de Chinese Miao vrouwen niet tevreden zouden zijn met dit resultaat. Zelf vind ik het eerlijk gezegd nog niet zo gek, het kan natuurlijk veel beter maar oefening baart nu eenmaal kunst.
Ien heeft patronen gemaakt van diverse geborduurde motieven uit haar collectie. In het cursusboek staan deze opgenomen en ter inspiratie liet ze ons geborduurde voorbeelden zien. Natuurlijk gebruikte ze hiervoor de Chinese zijde die de Miao vrouwen ook gebruiken. De dag vloog voorbij en als toetje leerden we het vouwen en omwikkelen van een "HangHang". In het Chinees heeft het een onuitspreekbare naam dus "HangHang" is beter te verstaan en te onthouden.
Thuis prepareerde ik nog een flinke voorraad borduurzijde, twee sponzen vol. Het ging een stuk beter dan op de cursus; deze keer viel mijn spons niet van grote hoogte naar beneden.

