In de ruim acht jaar dat ik borduur heb ik nog nooit een kant-en-klaar pakket geborduurd. Op de een of andere manier werk ik altijd met een los patroon en zoek daar stof en garen bij. Ik heb wel een paar kleine pakketjes in mijn voorraad, sommige gekocht, andere gekregen, maar had er nog nooit een ter hand genomen.
Onlangs kreeg ik van een kennis de borduurspullen van zijn overleden, hoogbejaarde moeder. Er zat een Lanarte pakketje van een poes bij en, omdat hij en zijn vrouw kattenliefhebbers zijn, leek het me leuk om die voor hen te maken. Het pakketje stamt nog uit de gulden tijd en was ooit gekocht bij V&D.
Het opstarten van het pakketje vond ik nog best een gedoe. Al die losse draden die vastgemaakt moesten worden aan het karton. Het pakken van bobbins uit mijn voorraaddozen gaat sneller. Dat pakken van de kleuren vind ik altijd een van de hoogtepunten van het beginnen met een nieuw werkje en dat werd me hier door de neus geboord omdat ik alle kleuren al voor me had liggen.
Dit patroon bestaat uit 17 kleuren en zowat ieder hokje heeft een ander symbool dus het is goed opletten dat ik het niet fout doe. Op een gegeven moment ben ik maar met potlood in gaan kleuren wat ik al gedaan had, dan kon ik me ook niet meer vergissen.
Door het werken met al die kleurtjes ontstaat er wel een soort schilderij effect, een manier om diepte in het borduurwerk te krijgen.
Zie je wat een moeite je moet doen voor een klein stukje borduurwerk? Persoonlijk geef ik de voorkeur aan de moderne patronen; ze zijn een stuk kleiner en makkelijker te lezen. Je hebt dan wel een borduurwerk op het platte vlak maar in dit werk zitten naar mijn smaak veel te veel details. Grappig om een keer uit te proberen, ik had gedacht dat ik er snel klaar mee zou zijn maar dat valt tegen.
